سید محمد حسین میردامادی سدهی فرزند آقا سید محمد جعفر، عالم، فاضل، ادیب، زاهد و شاعر بود
در شب ربیع الثانی سال 1303 متولد و در شب جمعه اول ربیع الثانی سال 1380 وفات یافته است. پیکر پاک ایشان در کنار امامزاده سید محمد مدفون شده است. ایشان دروس خود را در نزد اساتیدی چون سید محمد باقر درچه ای و آخوند کاشی و آخوند گزی فرا گرفته است و مدتی در قم  بدرس حاج شیخ عبدالکریم یزدی حاضر شده است. و در نجف به درس آقا سید ابوالحسن اصفهانی و آقا میرزا محمد حسین نائینی رفته است. ایشان حس وطن پرستی عجیبی داشته اند و پس از تکمیل دروس خود به سده بازگشته و امامت جمعه یکی از مساجد شهرستان پرداخته و تالیفات بسیاری از ایشان موجود است که چند نمونه آن به شرح زیر است:

1-     دیوان اشعار با تخلص آیت

2-     رساله در قاعده علی الید تقریرات مرحوم نائینی

3-     صومیه در مواعظ ماه رمضان

4-     عشریة و غیره

فرزند حاج محمد علی تاجر اصفهانی و عالم و فاضل و واعظ کامل بود به نقل (از اعیان الشیعه ص376جلد پنجم ) در اصفهان متولد شد و در نزد فضلای و علمای این شهر مانند سید محمد باقر درچه ای و میرزا بدیع درب امامی تلمذ نمود. چندین سال نیز نجف مقدس نزد اساتید آنجا تحصیل کرده است ایشان واعظی بلیغ بوده اند که در سال 1358 هجری قمری در قریه سده وفات نموده اند و در قبرستان خوزان مدفون گردیدند . از ایشان تالیفات گرانبهایی به یادگار مانده است همچون :

1-شهاب الثاقه در مدح امام زمان

2- تحفة المعاد للعباد

3-کهف العارفین

4- امان الخائفین

میرزا محمد علی خان فرزند قنبر علی سدهی از مردم فروشان در سال 1228 متولد و ودر سن 57 سالگی در سال 1285ه.ق در تهران در گذشت . جنازه ی او را به قم  منتقل کردند . سروش از دهقان زادگان سده بود و پدرانش مردمی فقیر بودند.  اما سلسه ی نسب خود را به نجم ثانی از سردارن معروف اسماعیل صفوی منتهی می کرد. و نیاکان خود را پیشکار ملوک می خواند. پدرش علی از کسبه و دهاقین محله ی فروشان سده و به شغل قصابی روزگاری بس فقیرانه می گذراند. سروش از کودکیش آثار نبوغ شاعری از خود بروز می داد . با وجود این که پدرش او را به مکتب نفرستاده و از خط و سواد به کلی بی بهره بود. بعد از فوت پدر، برادرانش با او بنای ناسازگاری نهاده و از خانه ی پدری بیرون کردند.

محمد علی در حدود سال 1243 به ناچار از سده بیرون آمده و به محضر آیت الله مرحوم سید محمد باقر شفتی رسید و چون آیت الله شفتی از مراتب استعداد و لیاقت سروش سدهی آگاهی یافت به تربیت وی همت گماشت و در یکی از مدارس محله ی بید آباد که نزدیک منزل خود بود منزلی به او داد. کم کم آوازه ی وی به دربار سلاطین قاجار راه یافت . سروش تحصیلات عمیق نداشت و معلومات کتابی او محدود به خواندن و نوشتن فارسی بود. سروش در سال 1247 با دریغ و حسرت از اصفهان سفر کرد و نخست به گلپایگان و سپس به تهران رفت. اولین قصیده ی وی که آوازه ی شهرت سروش را به دربار قاجار رساند بالغ بر 110 بیت بود. در تاریخ است که سروش از ترجمه ی شعرهای عربی الف لیله و لیله به فارسی به تقاضای بهمن میرزا والی آذربایجان به خوبی بر آمد و این کار بسیار عجیبی بود.

سروش قسمتی از عهد سلطنت فتحلی شاه و تمام دوره محمد شاه و حدود 21 سال از پادشاهی ناصرالدین شاه را درک کرده است.

ادامه در ادامه مطلب